Χ. Γιαννακίδου: “Προχωρώντας με λογισμό και με όνειρο”

1 /4/2022

Προχωρώντας με λογισμό και με όνειρο…

Προχωράμε προς το 3ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ σε μια δύσκολη συγκυρία. Η μια κρίση διαδέχεται την προηγούμενη και προετοιμάζει την επόμενη. Οικονομική, υγειονομική, πόλεμος, ακρίβεια, κτλ. Στη χώρα μας, στο Νότο της Ευρώπης εδώ και κάποια χρόνια κάτι συμβαίνει. Κάτι που είναι ελπιδοφόρο και συνάμα πολύ επίπονο. Το μέστωμα ενός πολιτικού χώρου που είχε την ευθύνη της διακυβέρνησης σε περιβάλλον κινούμενης άμμου, που υπέστη μια ΄΄νικηφόρα΄΄ ήττα, και είναι αντιμέτωπο με μια πιθανή επάνοδο στην «εξουσία».

Το συνέδριό μας, όμως, πραγματοποιείται και σε μια περίπλοκη εποχή. Οι εξελίξεις είναι ταχύτατες, κάθε τι νέο μετατρέπεται γρήγορα σε παλιό και η επικράτεια του ψηφιακού κόσμου συμπιέζει τα όρια του φυσικού. Το κομματικό φαινόμενο βρίσκεται σε κρίση, ο ατομοκεντρισμός και η ανταγωνιστικότητα κυριαρχούν σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Το ερώτημα που πλανάται είναι εάν το κόμμα μας θα μπορέσει να εκφράσει την εποχή του, εάν θα μπορέσει να γίνει ο φορέας και καταλύτης για όλα αυτά που συμπυκνώνει το όραμα για  το σοσιαλισμό του 21ουαιώνα, ενός κόσμου με ισότητα και δημοκρατία. Την ίδια στιγμή στην Ευρώπη αλλά και στη Λατινική Αμερική ξεπηδούν προοδευτικές και αριστερές κυβερνήσεις, σαν να τείνει να διαμορφωθεί μια ‘’Διεθνής’’ της ελπίδας σε ένα κόσμο που γίνεται όλο και πιο απέλπιδος.

Αυτό το καταστατικό συνέδριό μας έχει μεγάλο βάρος. Και η αλήθεια είναι ότι το προτεινόμενο καταστατικό επιχειρεί να εγκολπώσει στοιχεία, βασικά, για την αριστερή του ταυτότητα αλλά και το συντονισμό του με την εποχή. Η διεύρυνση του πεδίου της συμμετοχής μελών και φίλων, η ψηφιακή διάσταση, οι δικλίδες που εξασφαλίζουν το σεβασμό και την ισότητα μεταξύ των μελών συνθέτουν ένα περιβάλλον με το οποίο δεν μπορεί κανείς να διαφωνήσει.

Όμως…

Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι οι διαδικασίες αυτές γίνονται ουσιαστικά μακριά από το ενδιαφέρον του κόσμου, ακόμη και των μελών μας. Να αναλογιστούμε ότι σε όλο αυτό το διάστημα των 2,5 χρόνων πολύ αναλωθήκαμε σε αυτοαναφορικές διαδικασίες, είδαμε τα διάφορα επίπεδα κομματικής οργάνωσης να λειτουργούν ανταγωνιστικά, το έλασσον να ανάγεται σε μείζον και  οι οργανώσεις μελών να γίνονται πεδία διαμόρφωσης συσχετισμών ενδοκομματικής ισχύος. Η πολυαναφερόμενη διείσδυσή μας σε κοινωνικούς χώρους π.χ. συνδικαλισμός επιτελείται περισσότερο με όρους διακηρύξεων και ανάθεσης. Αυτά σε συνδυασμό με μια αυξανόμενη γραφειοκρατία που αναλώνει χρόνο και ανθρώπους.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Καταρχήν, χρειαζόμαστε να ξαναγοητευτούμε από το κόμμα μας. Να νιώσουμε ότι οι οργανώσεις μας είναι εργαστήρια συντροφικότητας, πεδία ζύμωσης ιδεών και εφαλτήρια δράσης. Ότι είναι το φιλόξενο, ελκυστικό πολιτικό μας ‘σπίτι’.

Γιαννακίδου Χαρίκλεια

Μέλος της Ν.Ε του ΣΥΡΙΖΑ – Π.Σ. Ξάνθης