Ευέλικτο σχολείο, ευέλικτοι εκπαιδευτικοί, ευέλικτοι μαθητές

Ευέλικτο σχολείο, ευέλικτοι δάσκαλοι, ευέλικτοι μαθητές, ευέλικτοι μελλοντικοί εργαζόμενοι.
Το σχολειό μας βιώνει μια επίθεση διαρκείας από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ένα μπαράζ νομοθετημάτων ντυμένο με ωραία λόγια που στην ουσία αποκρυσταλλώνει τον πλέον μπαγιάτικο Θατσερισμό. Η μάχη ολκής που έχουμε μπροστά μας αφορά στην εσωτερική και εξωτερική αξιολόγηση των σχολείων. Πέρσι την αποκρούσαμε με συντριπτικά ποσοστά. Οι σύλλογοι διδασκόντων και οι Δ/ντές, -ντριες αποφάσισαν ότι δεν θέλουν ένα σύστημα αξιολόγησης που βαθμολογεί τα σχολεία σε δεκαβάθμια κλίμακα και ουσιαστικά τα κατηγοριοποιεί μαζί με τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς τους. Σε συνδυασμό με τις επιδόσεις των μαθητών στις εθνικού τύπου εξετάσεις, που καθιερώνονται πλέον από το Δημοτικό, επιχειρεί να ενσταλάξει σε παιδιά και γονείς τις μειωμένες προσδοκίες.
Τα παιδιά των “καλών” σχολείων έχουν άλλες αφετηρίες και άλλες ευκαιρίες. Το σύστημα αξιολόγησης Μητσοτάκη, που μεταφέρει το σύστημα των αγγλοσαξωνικών χωρών και επιχειρεί να το εγκαταστήσει στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα έχει οδηγήσει σε σκληρή κατηγοριοποίηση και ταξική ανισοτιμία τα σχολεία στις χώρες όπου έχει εφαρμοστεί. Αυτό που φύσει και θέσει επιχειρεί να αμβλύνει το δημοκρατικό σχολείο, δηλαδή. Τις κοινωνικές ανισότητες, δηλαδή, που μεταφράζονται και σε εκπαιδευτικές και το αντίστροφο.
Αυτό που ήταν στην χώρα μας το σχολείο σε μεγάλο βαθμό μέχρι τώρα. Ένας μηχανισμός κοινωνικής κινητικότητας που επέτρεπε σε όποιον εκπαιδευόταν να μετακινείται και ταξικά. Αυτό ο κος Μητσοτάκης δε το θέλει. Θέλει ένα σχολείο όπου ο μαθητής από το Περιστέρι θα γίνεται ψυκτικός και ο μαθητής από την Εκάλη, γιατρός. Γιατί πολύ απλά δεν πιστεύει σε μια κοινωνία χωρίς ανισότητες. Το σχολείο που θέλει να διαμορφώσει ο κος Μητσοτάκης είναι το σχολείο που παγιώνει μια κοινωνία ανισοτήτων. Ανισότιμοι μαθητές, ανισότιμοι εκπαιδευτικοί.
Μας κατηγορούν ότι δεν θέλουμε την αξιολόγηση. Οι εκπαιδευτικοί, οι περισσότεροι, τουλάχιστον, δεν είμαστε αντίθετοι σε μια διαδικασία συλλογική, εσωτερική, αυτοαναφορική βελτίωσης του σχολείου και της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Η αξιολόγηση, όμως Μητσοτάκη-Κεραμέως που αντιμαχόμαστε δεν είναι κάτι τέτοιο. Είναι εξωτερική, συμμορφωτική διαδικασία που επιχειρεί να βάλει μια ταμπέλα και μια βαθμολογία, να αποποιηθεί τη δική του ευθύνη το κράτος και να την αποδώσει στο σχολείο, στους εκπαιδευτικούς, στους μαθητές και στις οικογένειές τους. Την ευθύνη για ό,τι δεν πάει καλά. Για τη σχολική αποτυχία, για την ακατάλληλη σχολική στέγη, για τα βιβλία, για την έλλειψη εκπαιδευτικών, για τα αναλυτικά προγράμματα, για τις υλικοτεχνικές συνθήκες κτλ. Τώρα μάλιστα θα μπορεί ο Δ/ντής να αξιοποιεί τους χώρους του σχολείου, να τους νοικιάζει π.χ. και να βγει σε άγρα χορηγιών. Δια νόμου!
Το πόσο νοιάστηκε για το δημόσιο σχολείο, άλλωστε, η κυβέρνηση το είδαμε από την ανυπαρξία οποιουδήποτε σχεδιασμού για την ασφαλή τους λειτουργία εν μέσω σφοδρής πανδημίας.
Άρα, η αντίθεσή μας στην αξιολόγηση Μητσοτάκη-Κεραμέως δεν είναι ούτε από συντεχνιασμό ούτε από αδιαφορία, ούτε από οκνηρία. Είναι ουσιαστικά μια πρώτη αντίδραση προστασίας του σχολείου, των μορφωτικών δικαιωμάτων των παιδιών και της δικής μας επαγγελματικής υπόστασης και διαφύλαξης του ρόλου του δασκάλου. Γιατί ο ρόλος του δασκάλου δεν είναι να αναλώνεται σε μια ατέρμονη γραφειοκρατία που θέλει κάθε διδακτική πράξη να μετατρέπεται σε δείκτες, σε ποσοτικοποιημένα αυθαίρετα νούμερα, να περιγράφεται ό,τι γίνεται στην τάξη, να αποδεικνύει – επιδεικνύει την αφοσίωση, τον ζήλο, να ζει και να εργάζεται σε μόνιμη ανασφάλεια μην τυχόν και ξεφύγει από όσα του ζητάει το υπουργείο. Δεν θα κάνει καλύτερο το σχολείο ένας ευέλικτος δάσκαλος σαν τα ρολόγια του Νταλί. Μάλλον θα κάνει ευέλικτα τα παιδιά, ώστε ως ενήλικες να είναι οι ευέλικτοι εργαζόμενοι που θέλει του σύστημα.
Γιαννακίδου Χαρίκλεια