Βλέποντας και κάνοντας. Και το βραβείο πάει στην…Κυβέρνηση Μητσοτάκη

Καθημερινά εδραιώνεται όλο και περισσότερο η άποψη των πολιτών για την διαχείριση της πανδημίας η οποία συνοψίζεται στην εξής φράση: Βλέποντας και κάνοντας. Άποψη που αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις με τελευταία αυτή της Alco για το Open όπου στην ερώτηση εάν η Κυβέρνηση έχει κάποιο σχεδιασμό για την διαχείριση της πανδημίας το 60% απαντά με την παραπάνω φράση. Βλέποντας και κάνοντας. Ακόμη πιο τραγική όμως είναι η εικόνα σε ότι αφορά στα μέτρα στήριξης αφού δείκτης ικανοποίησης ο οποίος τον Μάιο ήταν στο 84% πέφτει στο 43% ενώ η δυσαρέσκεια από το 14% εκτοξεύεται στο 48%. Αρνητικές βέβαια στην πλειοψηφία τους και οι απόψεις για το σχέδιο εμβολιασμού (43%) και τον κατά προτεραιότητα εμβολιασμό των κυβερνητικών στελεχών (62%).

Μέσα λοιπόν σ’ αυτό τον ορυμαγδό η Κυβέρνηση Μητσοτάκη, και ο ίδιος προσωπικά, ικανοποιούνται με τον αυτοθαυμασμό τους, σαν οι χιλιάδες θάνατοι που πλησιάζουν τις 6.000 να είναι ένα αδιάφορο νούμερο. Την ίδια ώρα ακόμη πιο τραγικός είναι ο αργός θάνατος της μικρομεσαίας επιχείρησης και των εργαζομένων της ο οποίος δυστυχώς δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με κανέναν εμβολιασμό. Άλλωστε τα στοιχεία είναι αδιάψευστος μάρτυρας. Η ανεργία πλησιάζει στα ποσοστά της εποχής των μνημονίων που οι κυβερνήσεις τους είχαν εφαρμόσει. Εκείνων των μνημονίων που στόχο είχαν την αφανισμό του κόσμου της εργασίας και της μικρής επιχείρησης.

Αντί λοιπόν αυτή η κυβέρνηση να σταθεί με υπευθυνότητα σε αυτή την λαίλαπα που σαρώνει όλο τον πλανήτη, το μόνο που κάνει είναι να στέκεται απέναντι στον παραμορφωτικό καθρέφτη και να φτύνει τον εαυτό της μην τον ματιάξει. Γιατί; Η απάντηση είναι απλή αρκεί κάποιος να διαβάσει το σχέδιο Πισσαρίδη. Στόχος η μεγαλύτερη συμπίεση μισθών και η παγίωση των ελαστικών μορφών εργασίας καθώς και ο αφανισμός της μικρής επιχείρησης που λίγο ως πολύ αντιμετωπίζεται ως καρκίνωμα στο οικονομικό της μοντέλο. Η κυβέρνηση λοιπόν αυτοθαυμάζεται καθώς πραγματικά υλοποιεί τον πολιτικό της σχεδιασμό ο οποίος μάλιστα περνά χωρίς να ανοίξει ρουθούνι, εκμεταλλευόμενη τον δικαιολογημένο φόβο τον πολιτών.

Ωστόσο γνωρίζει πολύ καλά πως αργά η γρήγορα η πανδημία θα υποχωρήσει και οι αντιδράσεις θα κλιμακωθούν από όλους εκείνους που θα βγουν ρημαγμένοι από όλη αυτή την κατάσταση. Κι αυτό θα πρέπει να το αντιμετωπίσει. Γι αυτό άλλωστε, ως σώφρων παρθένα, φρόντισε να νομοθετήσει τον έλεγχο των διαδηλώσεων και τον περιορισμό της ελευθερίας του Τύπου. Παράλληλα παραδίδοντας την εκπαίδευση στα ιδιωτικά συμφέροντα φρόντισε για την δημιουργία της πανεπιστημιακής αστυνομίας, γνωρίζοντας καλά πως οι νέοι δεν έχουν να φοβηθούν, αλλά κυρίως να χάσουν, τίποτε. Με τον περιορισμό λοιπόν της Δημοκρατίας οχυρώνεται προκειμένου να μην κλυδωνιστεί, όπως αφελώς πιστεύει, από την επόμενη ημέρα.

Ας έρθουμε όμως και στο θέμα της ίδιας της πανδημίας και της αντιμετώπισής της. Η επιπολαιότητα αντικατοπτρίζεται στη συζήτηση που άνοιξε, και έμεινε τελικά μόνο συζήτηση, για το άνοιγμα της μετακίνησης από νομό σε νομό για να λειτουργήσουν τα χιονοδρομικά κέντρα. Άραγε σε πόσους απευθύνονται; Μήπως οι εργαζόμενοι που είναι σε αναστολή και ζουν με τα 534 ευρώ, θα ξεσκόνιζαν τα σκι τους; Τη στιγμή που η εστίαση παραμένει επί μήνες κλειστή και είναι άγνωστο πόσα τελικά καταστήματα θα καταφέρουν να βάλουν το κλειδί στην πόρτα και πάλι, η σκέψη της κυβέρνησης ,έστω και για λίγο, ήταν εάν  θα καταφέρουν όσοι απέδρασαν στο Ντουμπάι να αποδράσουν και στην Αράχωβα. Και έστω ότι αυτό γίνεται για τις επιχειρήσεις και τον εποχιακό τους χαρακτήρα. Κανείς δεν θα διαφωνήσει ωστόσο η λύση είναι στην στήριξή τους και όχι στους πειραματισμούς. Γιατί πώς να δικαιολογήσει κανείς την απαγόρευση μετακίνησης από νομό σε νομό καθολικά και την εξαίρεση μόνο για τα χιονοδρομικά κέντρα; Εκεί δεν κολλάει; Κι εδώ είναι που αιτιολογείται η γνώμη των πολιτών για το βλέποντας και κάνοντας και για την έως και επικίνδυνη διαχείριση της κατάστασης. Κι αυτό είναι ένα πρόσφατο μόνο παράδειγμα.

Μιλώντας ωστόσο για την διαχείριση της πανδημίας άραγε γιατί κρατούνται ως επτασφράγιστο μυστικό τα πρακτικά της επιτροπής λοιμωξιολόγων; Ποιες ήταν οι εισηγήσεις τους για το άνοιγμα του τουρισμού, για την Θεσσαλονίκη, για τα στοιχεία που έδειχναν ότι πλησιάζει το δεύτερο πιο ισχυρό κύμα και οι αποφάσεις που τελικά πάρθηκαν; Μήπως γιατί έτσι θα αποδειχθεί ότι η όποια διαχείριση γίνεται με πολιτικούς όρους και όχι επιστημονικούς; Τις απαντήσεις μπορεί να δώσει μόνο η δημοσιοποίηση των πρακτικών τα οποία ωστόσο φυλάσσονται ως κόρη οφθαλμού.

Και να έρθουμε στο τελευταίο. Την πρόταση Τσίπρα για την διάθεση της πατέντας του εμβολίου στις χώρες προκειμένου να προχωρήσουν στην παραγωγή του και να περιορίσουν όσο το δυνατόν το συντομότερο την επιδημία η οποία λοιδωρήθηκε από τον Μητσοτάκη. Ωστόσο τι απαντά σήμερα που Pfizer και AstraZeneca ανακοινώνουν την μείωση των εμβολίων κατά 60%; Μια τέτοια εξέλιξη σε πόσους θανάτους θα οδηγήσει και σε πόσο ακόμη πρωτογενές έλλειμμα; Το οποίο, ειρήσθω εν  παρόδω, ξεπερνά τα 18,5 δις, δείκτη που δεν αγγίξαμε ούτε την πιο βαθιά ύφεση των μνημονίων. Να σημειώσουμε ότι ήδη η Ιταλία σκέφτεται να κινηθεί νομικά κατά των εταιρειών; Εμείς;

Και κλείνοντας κάποιες ερωτήσεις για την Ξάνθη και την διαχείριση της πανδημίας τοπικά. Πόσοι θάνατοι καταγράφηκαν και πόσοι εξ αυτών εκτός ΜΕΘ; Πόσοι μόνιμοι γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό προσλήφθησαν εν μέσω πανδημίας; Το προσωπικό που ξεπέρασε τον εαυτό του πήρε το δώρο Χριστουγέννων ή τιμωρήθηκε γιατί φταίει για τους θανάτους εκτός ΜΕΘ όπως μας πληροφόρησε ο κύριος Κοντοζαμάνης; Ποια η ενίσχυσή του σε υλικοτεχνική υποδομή; Η αναστολή των εξωτερικών ιατρείων πόσους από τους ασθενείς στέλνει σε ιδιώτες; Ποιες οι επιπτώσεις για όσους δεν μπορούν να αντέξουν το οικονομικό κόστος μιας εγχείρισης ή έστω και συνεχών επισκέψεων σε γιατρό; Ή και εδώ η απάντηση είναι βλέποντας και κάνοντας;

Μ. Κώστογλου