Μ. Κώστογλου: Ο θάνατος του εμποράκου

Ο θάνατος του εμποράκου

Μ. Κώστογλου

Δραματικές είναι οι στιγμές που βιώνει ο εμπορικός κόσμος της Ξάνθης οι οποίες αποτυπώνονται στην ανακοίνωση που εξέδωσε με αφορμή την μη ύπαρξη εορταστικού ωραρίου για πρώτη φορά, καθώς όπως οι ίδιοι σημειώνουν, αναγκάζονται να ακολουθήσουν το εθνικό ωράριο 08:00 με 21:00, με τον απαράδεκτο και καταδικαστικό τρόπο εργασίας του click away.

Ωστόσο ακόμη και αυτός ο ισχνός τρόπος λειτουργίας κανένα όφελος δεν προσφέρει στην μικρομεσαία επιχείρηση, όπως διαπιστώνει ο κάθε Ξανθιώτης που κυκλοφορεί στοιχειωδώς στην πόλη. Μια πόλη φάντασμα με τον Χριστουγεννιάτικο διάκοσμο να επιτείνει απλώς το αίσθημα απελπισίας που βιώνουν, επαγγελματίες και εργαζόμενοι.

Η κυβέρνηση επαίρεται για τον πρωτοποριακό, όπως η ίδια χαρακτηρίζει, τρόπο λειτουργίας της αγοράς, προκειμένου να εξυπηρετηθούν καταναλωτές, να πάρουν ανάσα οι έμποροι και να τονωθεί η καταρρακωμένη ψυχολογία. Οι εικόνες όμως που όλοι αντικρίζουν, μάλλον προς το αντίθετο συγκλίνουν. Κι αυτό γιατί σύμφωνα με την ανακοίνωση του Εμπορικού Συλλόγου «αντί να στηρίξει την προσπάθεια του εμπορικού κόσμου, που στάθηκε αρωγός στον δύσκολο αγώνα ενάντια στην πανδημία τηρώντας όλα τα υγειονομικά πρωτόκολλα, τον έσυρε σε μονοπάτια εξαθλίωσης, με τις αλλοπρόσαλλες αποφάσεις, πετώντας του ψίχουλα λες και είναι ζητιάνος και όχι ισότιμος κοινωνικός εταίρος που ζητάει ισονομία και ισοπολιτεία».

Ποια ισονομία και ισοπολιτεία άραγε; Και πώς τις αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη! Η απάντηση απλή. Αρκεί κανείς να ρίξει μια ματιά στις ουρές που ακόμη και σήμερα σχηματίζονται έξω από τις αλυσίδες καταστημάτων. Εδώ άραγε δεν υπάρχει κίνδυνος μετάδοσης; Όχι, γιατί το ζητούμενο δεν ήταν να δουλέψει η αγορά. Το ζητούμενο ήταν οι αλυσίδες να αυξήσουν ακόμη περισσότερο τα κέρδη τους, αφού οι μεταφορικές εταιρείες είχαν φρακάρει. Σε αυτή την παραδοχή άλλωστε προχώρησε και ο Άδωνις Γεωργιάδης μιλώντας στις 14 Δεκεμβρίου στον ΣΚΑΪ και στην εκπομπή «Αταίριαστοι».

«Σε πολλές μεγάλες αλυσίδες, ένα περίπου 40% των παραγγελιών που θα πήγαιναν στους ταχυμεταφορείς, μεταφέρθηκαν σχεδόν αμέσως στην παράδοση, εκτός. Άρα, ο πρώτος και βασικός μας στόχος, που είναι η αποφόρτιση των ταχυμεταφορών, έτσι ώστε να ομαλοποιηθεί η κίνηση μέσω αυτών στην υπόλοιπη επικράτεια, φαίνεται να επιτυγχάνεται».

Έτσι λοιπόν εφευρέθηκε το click away. Για ποιον άραγε; Για το κατάστημα που πουλάει ψιλικά; Για το κατάστημα που πουλάει ρούχα και παπούτσια και στηρίζεται στην βάση της οικογενειακής επιχείρησης; Για το μικρό παιχνιδάδικο, που όλη τη χρονιά προσπαθεί κούτσα-κούτσα να τα βγάλει πέρα; Για ποιον τελικά; Την απάντηση την δίνει ο ίδιος ο υπουργός.

Και έστω ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να λειτουργήσει η αγορά. Δεν ήξερε άραγε η κυβέρνηση ότι θα υπάρξει δεύτερο σφοδρό κύμα με την έλευση του Χειμώνα, που θα την ανάγκαζε σε τέτοιες αποφάσεις; Κι αν ναι, γιατί δε φρόντισε μαζί με το «πανηγυρικό» άνοιγμα του τουρισμού, να δρομολογήσει το νέο τρόπο λειτουργίας των επιχειρήσεων, επιδοτώντας την μετάβασή τους στην ψηφιακή αγορά;  Γιατί απλώς δεν την ενδιέφερε. Γιατί, το μόνο που ήθελε, ήταν να δρέψει δάφνες, αδιαφορώντας για το κόστος. Βλέπετε μια τέτοια πρόνοια θα ανέτρεπε το «επιτυχημένο αφήγημα».

Βέβαια εδώ υπάρχει και μια άλλη ανάγνωση. Κατά πόσο πραγματικά αυτή η κυβέρνηση επενδύει στην μικρομεσαία επιχείρηση. Εκ της φιλοσοφίας της, σίγουρα όχι. Εδώ ισχύουν οι ασύδοτοι, σκληροί νόμοι της αγοράς. Μιας αγοράς που τρέφεται από το αίμα μικρομεσαίων και εργαζομένων. Μιας αγοράς που ανοίγει τα Mall τις Κυριακές, προοιωνίζοντας για την κατάργηση της επταήμερης εργασίας και την μετατροπή εμπόρων και απασχολουμένων, σε σύγχρονους σκλάβους, οδηγώντας παράλληλα με μαθηματική ακρίβεια στην σταδιακή εξαφάνιση επαγγελματιών και εμπόρων. Κάτι που αποτυπώνεται άλλωστε και στο σχέδιο Πισσαρίδη!

Γιατί το μόνο πολιτικό σχέδιο αυτής της κυβέρνησης είναι ο Θάνατος του Εμποράκου.

Κλείνοντας θα πρέπει να κάνουμε μια αναφορά στην αγωνία του Εμπορικού κόσμου της Ξάνθης, την οποία οφείλει να αφουγκραστεί η Αριστερά. Την αγωνία για την επόμενη ημέρα, η οποία ειδικά για την Ξάνθη, χαράσσει ακόμη πιο σκοτεινή, με δεδομένη την κατάταξη του νομού στους φτωχότερους της χώρας, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και φτωχότερη της Περιφέρειας. Το μεγάλο στοίχημα λοιπόν είναι η επιβίωση εν μέσω πανδημίας, όσοι βέβαια το καταφέρουν, αφού οι οιωνοί κάθε άλλο παρά θετικοί είναι και το κυριότερο, η πορεία προς την ανάκαμψη. Εδώ είναι που θα πρέπει να ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση με όλους τους τοπικούς φορείς και τους κοινωνικούς εταίρους για την ανάπτυξη της περιοχής. Μια εστιασμένη συζήτηση στον τόπο, στα προβλήματα και στις προοπτικές του. Μια συζήτηση επί της ουσίας και όχι μια επανάληψη σχεδιασμών επί χάρτου και εκθέσεων ιδεών. Η οποία θα προτείνει, όχι μόνο τομείς ανάπτυξης αλλά θα αναζητά και τα χρηματοδοτικά εργαλεία για την επίτευξή τους. Πάνω σε  πραγματικά δεδομένα, ώστε να χαραχθεί αυτή τη φορά ένας ρεαλιστικός και υλοποιήσιμος οδικός χάρτης. Αυτή είναι η αγωνία του εμπορικού, επαγγελματικού και επιχειρηματικού κόσμου της περιοχής. Και εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλία, χωρίς αποκλεισμούς και με ευήκοα ώτα, προκειμένου αυτός ο τόπος να διαμορφώσει από κοινού τη δική του μετάβαση, από τις μαύρες ημέρες του νεοφιλελευθερισμού στην δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη.