Αποχαιρετούμε τον σύντροφό μας Παναγιώτη Χατζημπάρμπα. Τετάρτη, 17 Ιουνίου στις 11:30 π.μ. η πολιτική κηδεία στο Νεοχώρι Ξάνθης

Αποχαιρετούμε τον αγαπημένο μας σύντροφο Παναγιώτη Χατζημπάρμπα  που έφυγε απροσδόκητα σήμερα. Τον Παναγιώτη Χατζημπάρμπα που για δεκαετίες στεκόταν ως σύμβολο της δικιάς μας Αριστεράς στον τόπο του, στο Νεοχώρι Ξάνθης. Σταθερός, ακλόνητος, σμιλεμένος από τις αντιξοότητες  της ζωής και του δύσκολου πολιτικού δρόμου που επέλεξε από τα παιδικά του χρόνια.

Όταν στο δημοτικό σχολείο, που φοιτούσε ως μαθητής, είδε τους πρώτους αντάρτες του ΕΛ.Λ.Α.Σ ήξερε ότι αυτόν τον δρόμο θα ακολουθούσε. Κρυφά, μες τη νύχτα, σύμφωνα με τις οδηγίες του πατέρα του, πήγαινε τα ψηφοδέλτια της ΕΔΑ στα σπίτια της περιοχής του σε εποχές, σιδερένιες. Το 1956 . Όταν η ΕΔΑ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση. Και τα μάτια του έλαμπαν όταν το αφηγούνταν. Με τα λόγια του ταξιδεύαμε στο χρόνο, στις περιπέτειες της Αριστεράς μας και των ανθρώπων της. Τιμωρήθηκε για την πολιτική του στράτευση ο Παναγιώτης. Οι δρόμοι έκλεισαν όταν θέλησε να αναζητήσει μια καλύτερη μοίρα φεύγοντας σαν μετανάστης στη Γερμανία. Έμεινε στον τόπο του, δημιούργησε την οικογένειά του, απέκτησε 3 παιδιά, πορεύτηκε με την Αγγελική μέχρι το τέλος.

Τον Παναγιώτη τον βρήκαμε στην πολιτική μας οικογένεια. Εκεί να κρεμάει το πανό του Συνασπισμού, του ΣΥΡΙΖΑ αργότερα, διάπλατα πέρα ως πέρα στο μπαλκόνι του, στην άκρη του κεντρικού δρόμου. Να κρατάει όλο το εκλογικό αρχείο του κόμματος στο ισόγειο, ανάμεσα στα γεράνια της Αγγελικής. Να γράφει τα ρητά του στους τοίχους. Να κολλάει τις αφίσες. Να κρατάει τα προεκλογικά έντυπα του κόμματος. Να του παραδίδουμε το φάκελο του εκλογικού αντιπροσώπου παραμονές εκλογών και να κάνει την απαραίτητη πρόβλεψη.  Και  να πέφτει μέσα ο μπαγάσας. Κάθε φορά να προβλέπει με ακρίβεια το εκλογικό αποτέλεσμα. Πώς θα γίνουν εκλογές χωρίς εσένα, Παναγιώτη;

Να παραγγέλνει την ΑΥΓΗ, ως μόνιμος και μοναδικός;; αναγνώστης στο περίπτερο της Σταυρούπολης. Μάζευε τις ΑΥΓΕΣ από το -68. Και κρατούσε  στον τοίχο εκείνο το ενθουσιώδες άρθρο του Γιώργη του Ανανδρανιστάκη όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές το Γενάρη του 2015. «Να χαιρόμαστε, να γιορτάζουμε, να πανηγυρίζουμε, να σουβλίζουμε αρνιά. Όχι γι’ αυτά που πρόκειται να συμβούν στο μέλλον, αλλά γι’ αυτά που έχουν συμβεί ήδη. Τώρα που μιλάμε, την 27η Ιανουαρίου του σωτηρίου έτους 2015..».

Δεν σε θρηνούμε, Παναγιώτη. Δεν σου ταιριάζει ο θρήνος. Ήσουν πάντα αγέρωχος, στωικός, αισιόδοξος, σοφός. Πεισματάρης αγωνιστής. Με βαθιά έγνοια για την οικογένειά μας της Αριστεράς. Δεν σε θρηνούμε. Σε αποχαιρετούμε. Τα μάτια μας υγραίνονται που δεν υπάρχεις ανάμεσά μας, νιώθουμε τη θλίψη της απώλειας. Νιώθουμε, όμως, και τη τύχη της συνύπαρξης, του κοινού μας βηματισμού πάνω στα χνάρια της Αριστεράς,  του μοιράσματος κοινών αξιών, κοινών ιδανικών, κοινών ονείρων. Αυτό το υλικό των ονείρων μας, αυτή η προσδοκία ενός κόσμου με ισότητα και δικαιοσύνη, ενός κόσμου χωρίς την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο την μοιραστήκαμε μαζί σου, σύντροφε, Παναγιώτη. Είναι η σκυτάλη που ο κάθε Αριστερός άνθρωπος κρατάει όσο ζει. Συνεχίζουμε εμείς τώρα, Παναγιώτη στα χνάρια  της δικής σου ισόβιας πίστης στην Αριστερά μας. Θα σε κρατάμε ζωντανό στην σκέψη μας, Παναγιώτη. Ψηλό, ευθυτενή, αγέρωχο, άφοβο με βλέμμα να κοιτάζει στο μέλλον, στον κόσμο που θέλουμε να υπάρξει. Το καλύτερο μνημόσυνο είναι η υπόσχεσή μας να αγωνιζόμαστε για τα κοινά μας οράματα. ΑΞΙΟΣ!