Όλα είναι ανοιχτά

Το “δεν είναι αποδεκτό” είναι μια βαριά κουβέντα και σίγουρα ο Τσίπρας δεν την επέλεξε μόνο διότι τον πνίγει το δίκιο. Χωρίς μια άμεση και σαφή δέσμευση για το χρέος -η οποία, όσο κι αν δεν είναι εντυπωσιακή, θα στέλνει το μήνυμα ότι η χώρα έχει προοπτική-, σταθερή και διαρκής οικονομική ανάκαμψη μέσω των επενδύσεων δεν θα έρθει…

Ο Αλέξης Τσίπρας στην εναρκτήρια ομιλία του στο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ έστειλε ένα μήνυμα και εκτός κομματικών και ελληνικών συνόρων: Εμείς τηρούμε τα συμφωνηθέντα και δεν θα ανεχθούμε να μην τα τηρήσετε εσείς, διαμήνυσε στους δανειστές. Για την ακρίβεια σε έναν από τους δανειστές, τον οποίο δεν κατονόμασε μεν, αλλά κανείς δεν δυσκολεύτηκε να καταλάβει ποιος είναι.

Το “δεν είναι αποδεκτό” είναι μια βαριά κουβέντα και σίγουρα ο Τσίπρας δεν την επέλεξε μόνο διότι τον πνίγει το δίκιο. Χωρίς μια άμεση και σαφή δέσμευση για το χρέος -η οποία, όσο κι αν δεν είναι εντυπωσιακή, θα στέλνει το μήνυμα ότι η χώρα έχει προοπτική-, σταθερή και διαρκής οικονομική ανάκαμψη μέσω των επενδύσεων δεν θα έρθει. Και, πέρα από τα ζόρια που θα συνεχίσει να τραβάει η ελληνική κοινωνία -αυτό ενδιαφέρει την ελληνική κυβέρνηση-, οι δανειστές δεν θα μπορέσουν να πάρουν ποτέ πίσω τα λεφτά τους.

Αυτό το τελευταίο δεν το ξεχνάει ποτέ το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Γι’ αυτό επικαλείται όλο και πιο βροντερά το καταστατικό του, που του επιβάλλει να μη συμμετέχει στο πρόγραμμα μιας χώρας, το χρέος της οποίας δεν θεωρείται διαχειρίσιμο. Και προειδοποιεί ότι δεν θα συμμετέχει στο τρίτο ελληνικό πρόγραμμα εάν δεν αποδεχθούν οι δανειστές μια απομείωση του χρέους ώστε να είναι διαχειρίσιμο.

Μόνο που αυτός που επιθυμεί περισσότερο από κάθε άλλο την παραμονή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα -και που επιμένει σχεδόν εμμονικά στην τήρηση των συμφωνηθέντων, αλλά προφανώς μόνο από τους άλλους- δεν θέλει τώρα καμία συζήτηση για το χρέος. Ο Γερμανός υπουργός Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έχει μπροστά του εκλογές. Και θέλει να πάει σ’ αυτές ως ο σκληρός διαπραγματευτής των γερμανικών συμφερόντων που πάντοτε νικάει. Πριν φτάσει στις εκλογές, όμως, τον επόμενο Σεπτέμβριο, θα πρέπει το ΔΝΤ να έχει μπει στο ελληνικό πρόγραμμα, διότι εξασφάλισε πέρσι το “ναι” της κοινοβουλευτικής ομάδας του αυστηρά υπό την προϋπόθεση της συμμετοχής του Ταμείου. Το ότι βγαίνει τώρα στα κεραμίδια επειδή το ΔΝΤ δεν θέλει να πάρει μέρος σ’ αυτό το παιχνίδι “δείχνει μια κάποια θρασύτητα”, όπως επισημαίνει σε σχόλιό της η «Frankfurter Allgemeine», που κατά κανόνα διατηρεί άριστες σχέσεις με τον Σόιμπλε.

Το θέμα είναι εάν αυτή η “θρασύτητα” θα του βγει. Στο παρελθόν αρκετές φορές δεν του βγήκε, όταν μάλιστα ήταν σε ισχυρότερη θέση. Επιπλέον η κατανόηση των εταίρων για τις γερμανικές εκλογές έχει μειωθεί, καθώς θυμούνται πόσο ακριβά στοίχισαν προηγούμενες καθυστερήσεις πάλι χάριν της γερμανικής κάλπης. Συνεπώς, αν και όλα είναι δύσκολα, ταυτόχρονα είναι και ανοιχτά.